Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ - ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ «Ο αγώνας όσων συμμετέχουν σε στάση πληρωμών σύμφωνα με το σύνταγμα συνεχίζεται. Το κράτος ήδη έχει χάσει 90 δις από ανεξόφλητα χρέη.»
Αρχές της δεκαετίας του'80 βρέθηκα φαντάρος στη Βυρώνεια στο 602 Τάγμα
Ανεπιθύμητων - για ένα χρόνο περίπου... και λόγω πολιτικών φρονημάτων (ως
επικίνδυνος κομμουνιστής και αντεθνικό στοιχείο) δεν μπορούσα να πάρω μετάθεση
ή απόσπαση σε χωριό ή πόλη που θα είχε πάνω από 1000 κατοίκους ... έτσι για
ένα διάστημα με έστειλαν διακοπές σε ένα φυλάκιο σ' ένα χωριό το Κεντρικό στο
Κιλκίς.. όλα αυτά επί εποχής Καραμανλή και Ν.Δ.... έτσι απρόσμενα μου ήρθαν
εικόνες από την Βυρώνεια σήμερα το πρωί βλέποντας φωτογραφίες του χωριού που
είχαμε απολαύσει ωραία ηλιοβασιλέματα και γευστικές ομελέτες!!!
~~~~~~~
κείμενα και φωτογραφίες της έκθεσης του Ευθύμη Τσιλικίδη
Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη»
«Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη»
«Βυρώνεια: Γοητεία και Εγκατάλειψη» ήταν ο τίτλος της έκθεσης φωτογραφίας που παρουσίασα με τη βοήθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού στο φουαγιέ του Θεάτρου Αστέρια, στις Σέρρες, στο διάστημα 6-12 Μαρτίου 2017. Με το συγκεκριμένο φωτογραφικό υλικό εστιάσαμε κυρίως στα κτίσματα και επιχειρήσαμε να αναδείξουμε εικαστικά αφενός μερικές από τις συνέπειες της κρίσης, όπως εμφανίζονται μέσα από την εγκατάλειψη και την ερείπωση και αφετέρου την καλαισθησία και τον μόχθο των ανθρώπων που έζησαν εκεί. Η έκθεση περιελάμβανε 74 έγχρωμες φωτογραφίες 32Χ24 εκ. και τρία μικρά συνοδευτικά κείμενα τα οποία και παραθέτω εδώ μαζί με κάποιες από τις φωτογραφίες της έκθεσης. Με την ευκαιρία της δημοσίευσης στον Ερανιστή θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βυρώνειας και ιδιαίτερα την πρόεδρό του κ. Αθηνά Ναζιρίδου για τη στήριξη στη διοργάνωση της έκθεσης.
Βυρώνεια: η δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη της περιοχής των Σερρών ήταν πτωτική πριν ακόμη επιβληθούν τα πολυετή ασφυκτικά μέτρα λιτότητας. Εκτός από το αναγνωρισμένο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας συνολικά, σύμφωνα με σχετικές μελέτες, το ποσοστό του πληθυσμού του Νομού Σερρών επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας από το 1961 ως τα τέλη του 20ου αιώνα μειώθηκε από το 2,9% στο 1,9% περίπου.
Η Βυρώνεια, χωριό του ακριτικού Δήμου Σιντικής, χτισμένη στους πρόποδες του όρους Κερκίνη, με την ομώνυμη λίμνη και τον Στρυμόνα να την περιβάλλουν, παρά το κάλλος του φυσικού της τοπίου δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Η αρχική αύξηση του πληθυσμού πριν το 1940 οφείλεται κυρίως στην εγκατάσταση Ποντίων προσφύγων. Ωστόσο, παρά την προσθήκη μετεμφυλιακά της πλειονότητας των κατοίκων του Αετοβουνίου και την μετοίκηση οικογενειών από τη Ράμνα και την Ανω Βυρώνεια που μετατράπηκε σε στρατόπεδο, η πτωτική τάση μετά το 1960 είναι εμφανής και σταθερή. Η υπογεννητικότητα, ο μικρός ρυθμός ανάπτυξης για όλη την περιοχή, η αυξημένη ανεργία, ο μικρός γεωργικός κλήρος, οι περιορισμένες κοινωνικές υπηρεσίες και οι ακριτικές ιδιαιτερότητες οδηγούν στην αστυφιλία και τη μετανάστευση. Η παλιννόστηση Ελληνοποντίων στη δεκαετία του 1990 δεν στάθηκε δυνατό να ανακόψει την κυρίαρχη πτωτική τάση.
Βυρώνεια: η δημογραφική εξέλιξη
Όπως ήταν αναμενόμενο, η γενικευμένη κρίση των τελευταίων ετών επιτάχυνε τους ρυθμούς της εγκατάλειψης. Η απογραφή του 2021 –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- θα επιβεβαιώσει ότι ο πληθυσμός της Βυρώνειας έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο. Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά: ερήμωση του χωριού, ερήμωση αντιπροσωπευτική –τυπική θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί- του συνόλου σχεδόν της ελληνικής περιφέρειας, εγκατάλειψη των κτιρίων στη φθορά του χρόνου και, σταδιακά, ερείπωση.
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΕΛΣΤΑΤ, Απογραφές πληθυσμού, 1920-2011. http://www.e-demography.gr/, προσπελάστηκε στις 20/01/2017.
Λογαρνές, Πασχάλης (1999). Νομός Σερρών, η καθοδική πορεία ενός τόπου. Σέρρες, αυτοέκδοση.
Ταραράς, Νικόλαος (1983). Μια περιδιάβαση στη Βυρώνεια, στο Πανσερραϊκό Ημερολόγιο (1983) τόμος 9, σ. 145-148.
Τσακιρίδης, Παύλος (1997). Με τη σμίλη του χρόνου, Σέρρες: Εκδόσεις Πολιτιστικού Συλλόγου Βυρώνειας.
Τσεσμετζή –Μαραγκάκη Δ. (2001) Νομός Σερρών 1950-1990, στο Σερραϊκά Ανάλεκτα, (2001). Σέρρες: Δήμος Σερρών.
2.Γοητεία και εγκατάλειψη
Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 2
Ένας σύντομος περίπατος στο εξαίρετα ρυμοτομημένο χωριό αρκεί για να γίνει αντιληπτή η φυγή και η ερείπωση: περισσότερα από 100 κτίρια, οικίες, καταστήματα, βοηθητικοί χώροι διαφόρων χρονικών περιόδων είναι εγκαταλειμμένα, πολλά από αυτά με εμφανή τα σημάδια της φθοράς του χρόνου, από τα πρώτα κτίρια του Μεσοπολέμου έως και τα πρόσφατα οικοδομήματα. Ατρύγητες κληματαριές, κουρτίνες που ακόμη στολίζουν χορταριασμένα παράθυρα, πόρτες αγκαλιασμένες με κισσούς, σφαλισμένες αυλές στρωμένες φύλλα, σύγχρονες κατοικίες όπου η απουσία ζωής αιφνιδιάζει και οι χαρακτηριστικές, πλέον, για την εποχή μας επιγραφές «Πωλείται» αναρτημένες εδώ κι εκεί, ξεθωριασμένες από την πολυετή έκθεση στον ήλιο.
Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 3Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 4Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 5Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 6Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 7Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 8Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 9Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 10Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 11Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 12Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 13Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 14Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 15Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 16Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 17Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 18Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 19Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 20Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 21Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 22Φωτογραφική έκθεση: «Βυρώνεια, γοητεία και εγκατάλειψη» 23
Ωστόσο, εκτός από την εγκατάλειψη, ο φακός γοητεύεται ταυτόχρονα από την καλαισθησία των κατοίκων όπως αυτή έχει αποτυπωθεί στις δημιουργίες τους, τον μόχθο τόσων χρόνων που ματαιώνει η φυγή, τα συναισθήματα που ομόρφαιναν κάποτε τα ερειπωμένα κτίρια. Διακοσμήσεις με υπέροχα σχέδια και χρώματα μαρτυρούν την εργατικότητα, την αξιοσύνη, την επινοητικότητα, τα όνειρα των ανθρώπων που έζησαν κάποτε εδώ.
Σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο Walter Benjamin «το παρελθόν στρέφεται προς εμάς όπως μερικά λουλούδια στρέφονται διαρκώς προς τον ήλιο». Ερείπια και εγκαταλειμμένα κτίρια αποτελούν δυνητικά «διαλεκτικές εικόνες», θραύσματα ιστορίας που προκαλούν το ανθρώπινο βλέμμα αποζητώντας αναγνώριση, ανάγνωση, διαύγαση, εικόνες του παρελθόντος που, όταν διασώζονται, μας ανταμείβουν με γνώση.
Κατ’ αυτή την έννοια η εικαστική αποτύπωση του portfolio της γοητείας και της εγκατάλειψης διασφαλίζει την ιστορικότητα και ιχνηλατεί μια διέξοδο σωτηρίας, καθώς αποτελεί αναπόφευκτα και μια πολιτική καταγραφή. Πολιτική καταγραφή όχι με την πρόθεση της επίρριψης ευθυνών –αυτές αναπόδραστα βαραίνουν στο βαθμό που τους αναλογεί άρχοντες και αρχόμενους για τη διαχρονική αδυναμία τους να βρουν λύσεις στα προβλήματα του τόπου- αλλά ως αγωνιώδης έκκληση ενός φθίνοντος έμψυχου και άψυχου κόσμου για ζωή, ως αναδιατύπωση ενός ακόμη υπαρκτού αιτήματος για την επιστροφή της ζωής στο παρόν και στο μέλλον, για βελτίωση των όρων διαβίωσης όλων των πολιτών στο επίπεδο της αξιοπρέπειας. «Μέσα από τα ερείπια ανοίγει η ψυχή καινούριο δρόμο», γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης. Αυτός είναι και ο απώτερος σκοπός της έκθεσης: επιδιώκει να ευαισθητοποιήσει τον επισκέπτη για την απέλπιδα κραυγή ενός πανέμορφου τόπου που στενάζει και αιμορραγεί κάτω από την επιβολή επώδυνων πολιτικοικονομικών μεταβολών, αλλά αρνείται να πεθάνει: υπάρχει, επιθυμεί και προσδοκά την αναζωογόνησή του.
Ενός τόπου που διψά απεγνωσμένα για τους ανθρώπους του.
Η επιλογή της Βυρώνειας
Δεν ήταν όμως η αφθονία του υλικού η μοναδική αιτία που ανάμεσα σε τόσους οικισμούς επέλεξα τη Βυρώνεια. Συσσωρεύτηκαν πολλοί λόγοι.
Ήταν η ανθρωπιά, η φιλοξενία των κατοίκων της που είχα βιώσει προσωπικά εξαιτίας ενός ατυχήματος στις αρχές της δεκαετίας του 80, όταν έφηβος ακόμη με την οικογένειά μου μια Κυριακή μεσημέρι βρεθήκαμε εκτός δρόμου με το αυτοκίνητο. Η βοήθεια που δεχτήκαμε από άγνωστους ανθρώπους ήταν πραγματικά συγκινητική.
Η σύντομη θητεία μου ως εκπαιδευτικού στο Δημοτικό Σχολείο. Η άψογη συνεργασία με συναδέλφους, παιδιά και γονείς, κατά τη διάρκεια της οποίας είχα τη δυνατότητα και τον χρόνο να γνωρίσω από κοντά την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα το χωριό, να εντοπίσω και να συλλέξω το υλικό της έκθεσης.
Εκτός από τις αναμνήσεις, η βιβλιογραφική έρευνα που με βοήθησε να ανακαλύψω την, τεσσαρακονταετή σχεδόν, πυκνότατη δράση του Πολιτιστικού της Συλλόγου, τον οποίο δε θα δίσταζα να χαρακτηρίσω ως αξιομίμητο πρότυπο για όλη την περιφέρεια. Τη δράση που γέννησε εντός μου πέρα από τη βαθιά εκτίμηση για όσους κατά καιρούς υπηρέτησαν τον Σύλλογο και ένα ακόμη κίνητρο να συνεισφέρω με τις όποιες δυνάμεις μου.
Ο σεβασμός για το παρελθόν και τους ανθρώπους του έγινε ακόμη εντονότερος, όταν μελετώντας το Μητρώο Διδακτηρίου του Δημοτικού Σχολείου εντόπισα ένα απόσπασμα του 1960, όπου ο τότε Διευθυντής σημείωνε ότι: «Σχολικός κλήρος δεν υπάρχει. Δια την απόκτησιν σχολικού κλήρου δεν εμείναμεν αδρανείς, πλην όμως, αι προσπάθειαί μας δεν ετελεσφόρησαν, διότι προέχει το θέμα αποκαταστήσεως πλείστων ακτημόνων.» Από όποια θέση και αν κρίνει κανείς την πολιτική αντίληψη που διαφαίνεται σ’ αυτές τις προτάσεις, θα πρέπει να της αναγνωρίσει πολύ μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία συγκριτικά με τις πολιτικές που κυριαρχούν στις μέρες μας παγκοσμίως.
Επιπλέον, η ταχύτητα με την οποία ο χρόνος κυλά. «Τα πράγματα εξαφανίζονται τόσο γρήγορα που πρέπει να βιαστείς πολύ αν θέλεις να τα δεις», έχει γράψει ο Γάλλος ζωγράφος Πωλ Σεζάν. Από το καλοκαίρι του 2016 όταν ξεκίνησα τη φωτογράφηση μέχρι σήμερα, η φθορά σε ορισμένα κτίρια ήταν τόσο εμφανής που μου γέννησε την ανησυχία ότι πολλές από αυτές τις εικόνες σύντομα θα εξαφανιστούν οριστικά από το οπτικό μας πεδίο.
Τέλος, από τις συνομιλίες που είχα με ανθρώπους του χωριού που με προσέγγιζαν διακριτικά κατά τη διάρκεια των φωτογραφήσεων, δεν μπορώ να μην μνημονεύσω ιδιαίτερα την γηραιά κα Ευθυμία, που εμφανίστηκε άξαφνα μπροστά μου, δίπλα σ’ ένα ρημάδι, και τα λόγια της, που ηχούν ακόμη στ’ αυτιά μου ως παράκληση αλλά και ως επιταγή: «Να πώς έγινε ο τόπος μας. Μπορείς να κάνεις κάτι; Κάνε κάτι, παιδί μου, ό,τι μπορείς.».
Ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, το δικαίωμα και τις δυνατότητές του για μια καλύτερη ζωή το επιβάλλει. Σε χρόνο εξακολουθητικό.
Εύβοια: Ποιοι και γιατί επωφελούνται από την καταστροφή στο βόρειο τμήμα του νησιού?
Υποθέσεις αλλά με αντιθέσεις στους σκοπούς πολιτείας και επιχειρηματικών ομίλων που έτσι κι αλλιώς καταστρέφουν το περιβάλλον στο όνομα του κέρδους.
Πριν η Χαλκιδική, τώρα η Εύβοια.
Η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» καταστρέφει την Χαλκιδική. Η εταιρία είναι συμφερόντων Μπόμπολα.
Η «Αιολική Κανδηλίου ΑΕ» επενδύει στο βόρειο τμήμα της Ευβοίας. Ποιων συμφερόντων είναι ας μιλήσουμε στο τέλος…
Για την ιστορία
Πάνε μερικά χρόνια όταν υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ της Νέας Δημοκρατίας έχει στόχο το βόρειο τμήμα της Εύβοιας.
Η αποκαλυπτική επιστολή του τότε Νομάρχη που αντιδρά στην «επένδυση» είναι καταπέλτης.
Το νησί στενάζει ολόκληρο από τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκτός των άλλων προκαλούν και ανεργία.
Δείτε την επιστολή του τότε Νομάρχη Ευβοίας στον ΥΠΕΧΩΔΕ για το Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (Α.Π.Ε.):
Δευτέρα 16 Απριλίου 2007
Προς Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σουφλιά Θέμα: Ειδικό χωροταξικό πλαίσιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ( Α.Π.Ε.)
Κύριε Υπουργέ Οι Ευβοείς για αρκετά χρόνια προσπαθούμε να πείσουμε την πολιτεία να δείξει κάποιο ενδιαφέρον και να αντιμετωπίσει τα πιο σοβαρά προβλήματα που έχει ο Νομός μας.
Δυστυχώς μέχρι σήμερα το μόνο που έχουμε γνωρίσει, είναι η προσπάθεια εκμετάλλευσης κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής και μετά εγκατάλειψη και αδιαφορία.
Να θυμίσουμε, πολύ συνοπτικά τι έχει γίνει μέχρι σήμερα. Εξαντλήθηκε όλος ο λιγνίτης που υπήρχε στις περιοχές Αλιβερίου – Κύμης και αξιοποιήθηκε για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα.
Επωφελήθηκε φυσικά η περιοχή από τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν. Ο λιγνίτης όμως τελείωσε χωρίς να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπιση της μεταλιγνιτικής περιόδου.
Σήμερα ο Νομός και η περιοχή, ιδιαίτερα, μαστίζεται από την ανεργία, ενώ στις άλλες περιοχές της χώρας που σήμερα διαθέτουν τον λιγνίτη αποδίδονται πόροι για την αντιμετώπιση της μεταλιγνιτικής περιόδου.
Αντίστοιχη ήταν η εξέλιξή της εκμετάλλευσης του λευκολίθου στην Βορειοκεντρική Εύβοια.
Ο λευκόλιθος επίσης εξαντλήθηκε και αν υπάρχουν κάποια υπόλοιπα δεν φαίνεται να έχουν καμιά προοπτική .
Η ανεργία στην Βορειοκεντρική Εύβοια ίσως είναι η υψηλότερη στη χώρα (πάνω από 70% υπολογίζεται) ενώ δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για την απασχόληση στην περιοχή, γι’ αυτό σημαντικός αριθμός νέων κυρίως ανθρώπων έχει μεταναστεύσει.
Έχει απομείνει το νικέλιο το οποίο κάποια στιγμή θα εξαντληθεί και σε αυτή την περίπτωση θα μείνουμε με τα προβλήματα.
Έχουμε το χειρότερο και πλέον επικίνδυνο Εθνικό Οδικό Δίκτυο της χώρας (η Εύβοια ήταν 2η σε θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα το 2006 με 60 νεκρούς), αλλά η πολιτεία αρνείται πεισματικά να αναλάβει τις ευθύνες της και να προχωρήσει στην κατασκευή ενός σύγχρονου και ασφαλούς Εθνικού Οδικού Δικτύου.
Αντίθετα από το 1992 μέχρι σήμερα οι Ευβοείς έχουμε υποχρεωθεί να πληρώνουμε τριπλάσια τιμή διοδίων για την απόσταση ΣΧΗΜΑΤΑΡΙ- ΑΘΗΝΑ (Μεταμόρφωση) – ΣΧΗΜΑΤΑΡΙ (102 χιλιόμετρα), στοιχίζει 13,36 δρχ. ανά χιλιόμετρο ενώ όσοι κάνουν τη διαδρομή Αθήνα –Θεσσαλονίκη – Αθήνα η τιμή ανά χιλιόμετρο είναι κάπου 4 δρχ. και κάτι.
Είναι φυσικό ότι όλα αυτά τα χρόνια έχουμε πληρώσει χωρίς λόγο τεράστια ποσά, από τα οποία κανένα μέρος τους δεν διατέθηκε στο Νομό.
Σήμερα υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε διόδια και για το τμήμα Σχηματάρι – Χαλκίδα, με σκοπό να τα εισπράττει ο κατασκευαστής της ΙΟΝΙΑΣ οδού για να ξεπληρωθεί αυτό το έργο που δεν έχει καμιά σχέση με την Εύβοια.
Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν υπάρχουν άνθρωποι της αυτοδιοίκησης αλλά και άλλοι που προσπαθούν να φέρουν στη περιοχή μας (Ριτσώνα) τα σκουπίδια της Αττικής.
Αλλά και το Υπουργείο σας ξεπερνώντας την τοπική κοινωνία προωθεί την καύση RDF στα εργοστάσια της ΑΓΕΤ στο Αλιβέρι και ενδεχομένως και στη Χαλκίδα, προσθέτοντας ρύπους σε περιοχές που από χρόνια έχουν επιβαρυνθεί σημαντικά.
Κύριε Υπουργέ Όπως προαναφέραμε κάνουμε συνεχώς εκκλήσεις για αρκετά χρόνια να ασχοληθεί η πολιτεία με τα προβλήματα και κυρίως με το Εθνικό Οδικό Δίκτυο.
Υπάρχουν πολλές ημέρες, όπως Σαββατοκύριακα και αργίες, αλλά και όλο το καλοκαίρι που η Εύβοια ιδιαίτερα στις κεντρικές περιοχές είναι για πολλές ώρες μπλοκαρισμένη.
Το πρόβλημα μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς όπως ταχύτατα αυξάνεται ηπαραθεριστική κατοικία στην Εύβοια από κατοίκους του λεκανοπεδίου, γεγονός πολύ σημαντικό, με το οποίο κανένας δεν ασχολείται.
Σήμερα μας έχει απομείνει μια ακόμα πλουτοπαραγωγική πηγή, η αιολική ενέργεια, την οποία η πολιτεία προσπαθεί να την εκμεταλλευθεί με κάθε τρόπο αγνοώντας τις επιπτώσεις που έχει στην ανάπτυξη του Νομού και κυρίως στην Κεντρική και την Νότια Εύβοια.
Προσπαθείτε να εκπονήσετε το χωροταξικό πλαίσιο για τις Α.Π.Ε., σχεδιάζοντας επί χάρτου, μη γνωρίζοντας την πραγματικότητα που επικρατεί κυρίως στην Εύβοια.
Η όλη διαδικασία του χωροταξικού πλαισίου κατά τη γνώμη μας προωθείται, όχι για να θέσει κάποιους ουσιαστικούς κανόνες, αλλά για να ξεπεραστούν οι όποιες αντιρρήσεις του Σ.Τ.Ε., από την έλλειψη χωροταξικού πλαισίου.
Σας ενημερώνουμε ότι στη Νότια Εύβοια και κυρίως στους Δήμους Ταμυνέων, Δυστίων, Στυρέων, Μαρμαρίου, Καρύστου και στην Κοινότητα Καφηρέως, έχουν εγκατασταθεί352 ανεμογεννήτριες και παράγουν 206,7 ΜW.
Η γενική εντύπωση που υπάρχει στους πολίτες είναι ότι η Νότια Εύβοια έχει υπερφορτωθεί από αιολικά πάρκα και είναι αδύνατο να εγκατασταθούν άλλα.
Η εκτίμηση αυτή όλων γενικά των πολιτών δεν είναι καθόλου υπερβολική. Αρκεί κάποιος να ακολουθήσει το μοναδικό άξονα που οδηγεί από την κεντρική Εύβοια στη Νότια και θα διαπιστώσει την πραγματικότητα.
Αν λάβουμε υπόψη μας τους συντελεστές που έχει υιοθετήσει η πρόταση για τους ίδιους Δήμους, θα έχουμε την εξής εικόνα. (Γίνεται περιγραφή συντελεστών, τοποθεσιών και ισχύος και καταλήγει…)
Μέγιστη Επιτρεπόμενη Ισχύς στη Νότια Εύβοια 2.672,7 ΜW
Γίνεται φανερό ότι η επιτρεπόμενη ισχύς που προκύπτει με τους συντελεστές που έχουν υιοθετηθεί είναι τελείως έξω και πέρα από την πραγματικότητα.
Για αυτό το λόγο, είναι αδύνατο να μπούμε στη λογική να προτείνουμε μειώσεις συντελεστών και MW γιατί τα περιθώρια για την εγκατάσταση νέων αιολικών πάρκων ιδιαίτερα στη Νότια Εύβοια έχουν εξαντληθεί, αφού αποκλείονται οι ρεματιές και οι πεδινές περιοχές γιατί εκεί δεν υπάρχει αιολικό δυναμικό.
Η ανυποχώρητη άποψή μας είναι, οι όποιες νέες θέσεις υπάρχουν πρέπει να χωροθετηθούν σε συνεργασία με την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση που εκπροσωπούν την τοπική κοινωνία και δυστυχώς για το συγκεκριμένο θέμα που αφορά στο μέλλον του τόπου τους δεν προβλέπεται ούτε τη γνώμη τους να εκφράσουν.
Συνοπτικά η θέση μας έχει ως εξής:
-Να μην αναπτυχθεί αιολική ενέργεια στους Δήμους της Κεντρικής και της Βόρειας Εύβοιας που παρουσιάζουν ραγδαία Τουριστική Ανάπτυξη, όπως οι Δήμοι Διρφύων, Ελυμνίων, Αιδηψού κλπ. -Να αποκλειστούν από την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας τα πολύτιμα δάση της Ελάτης, μαύρης Πεύκης, Ευβοϊκής δρυός, το Απολιθωμένο Δάσος Κερασιάς κλπ. -Να αποκλειστούν όλες οι ευαίσθητες περιοχές και περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (προστατευόμενες αλλά και αυτές που έχουν ανάγκη προστασίας). -Να προστατευθούν όλες οι ακτές που χρησιμοποιούνται από τους πολίτες και να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι όλος ο Νομός της Εύβοιας έχει στραφεί στην Τουριστική Ανάπτυξη, τη 2η κατοικία και την οργανωμένη δόμηση. -Στις περιπτώσεις μη οριοθέτησης οικισμού, ως όριο οικισμού να λαμβάνεται ακτίνα800 μ. από το κέντρο του οικισμού και από το όριο αυτό να υπολογίζεται η απόσταση των 500 μ. -Να αντικατασταθούν όλες οι εναέριες γραμμές μεταφοράς ενέργειας, από τα αιολικά πάρκα μέχρι τους υποσταθμούς, με υπόγειες γραμμές μεταφοράς. -Το ποσοστό που αποδίδεται στους Δήμους, να αυξηθεί ανάλογα μετά την απόσβεση της επένδυσης (7 χρόνια περίπου).
Επειδή, όσα μέτρα προστασίας και αν ληφθούν, οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη των περιοχών εγκατάστασης των αιολικών πάρκων θα είναι πολύ μεγάλες, πρέπει να εκπονηθούν και να υλοποιηθούν Ειδικά Αναπτυξιακά Προγράμματα σε αυτές τις περιοχές.
Τέλος θα πρέπει η πολιτεία, να απαλλαγεί από τη λογική ότι οι τοπικές κοινωνίες και οι εκπρόσωποί τους δεν θέλουν το καλό του τόπου και ότι μόνο η πολιτεία ενδιαφέρεται για την πρόοδο. Αυτή η λογική μεγαλώνει το χάσμα που υπάρχει, αυξάνει την αμοιβαία καχυποψία και τελικά αποβαίνει σε βάρος της προώθησης των ΑΠΕ και κυρίως της Αιολικής Ενέργειας.
Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Αιολική Ενέργεια δεν προσφέρει τίποτε στην απασχόληση και την ανάπτυξη κάθε περιοχής παρά μόνο προβλήματα προσθέτει στην προσπάθεια ανάπτυξης των περιοχών εγκατάστασης των αιολικών πάρκων.
Ο Νομάρχης Εύβοιας Αθανάσιος Μπουραντάς
Σημ. Την επιστολή την βρήκαμε στην αποκεντρωμένη περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με ημερομηνία 16 Απριλίου 2007.
Ο τότε Νομάρχης έβλεπε ακόμα και την απόφαση του ΣτΕ?
Στις «δημοκρατίες» δεν υπάρχουν αδιέξοδα…
Πέρασαν 6 χρόνια και η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται και πάλι στην εξουσία. Καθώς στις «δημοκρατίες» που διανύουμε δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η αποκεντρωμένη διοίκηση της Στερεάς Ελλάδος, ανάβει το πράσινο φως της εκμετάλλευσης και της καταστροφής του βορείου τμήματος του νησιού.
Παρασκευή, 24 Μαΐου, 2013
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση υπέγραψε την έγκριση περιβαλλοντικών όρων αιολικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 39,95 MW της εταιρείας ‘’Αιολική Κανδηλίου ΑΕ’’ στη θέση «Κέδρος – Χονδρή Ράχη» του Δήμου Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας στο βόρειο μέρος της Ευβοίας.
Πρόκειται για την περιοχή που ο πρώην Νομάρχης ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η όλη διαδικασία του χωροταξικού πλαισίου κατά τη γνώμη μας προωθείται, όχι για να θέσει κάποιους ουσιαστικούς κανόνες, αλλά για να ξεπεραστούν οι όποιες αντιρρήσεις του Σ.Τ.Ε., από την έλλειψη χωροταξικού πλαισίου.
Η Αιολική Κανδηλίου ΑΕ είναι θυγατρική της ΕΛΛΑΚΤΩΡ.
HΕΛΛΑΚΤΩΡ δραστηριοποιείται στους τομείς της κατασκευής (ΑΚΤΩΡ), Διόδια (ΑΤΤΙΚΑ), Αττική Οδός, Ενέργεια, Εξόρυξη (ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ), Καζίνο Πάρνηθας, κλπ
Η Αιολική Κανδηλίου ΑΕ έχει Άδεια Εγκατάστασης για Αιολικό πάρκο στη θέση «Οχυρό» στο Κανδήλι, ισχύος 15,3 MW
Θα θυμίσουμε ότι το ΣτΕ ενέκρινε και την περιβαντολογική καταστροφή στις Σκουριές Χαλκιδικής, των ιδίων συμφερόντων, καθώς στις «δημοκρατίες» που διανύουμε, «δεν υπάρχουν αδιέξοδα»… για το κεφάλαιο.
Μόλις μου τηλεφώνησε μια συμπολίτισσα μας από την Άρτα. Ήταν απελπισμένη και σε κάκιστη ψυχολογική κατάσταση. Της εκπλειστηριάζει αυτή την Τετάρτη η Τράπεζα Πειραιώς την επιχείρηση (ένα μικρό ξενοδοχείο) που διατηρούσε σε χωριό της Άρτας. Εξοργιστικό το γεγονός ότι η Πειραιώς δεν πραγματοποιούσε όλο το προηγούμενο διάστημα διακανονισμό μαζί της διότι όπως καταγγέλλει η ίδια, στέλεχος τηςΤράπεζας-κοράκι από την περιοχή, θέλει να το αποκτήσει για ένα κομμάτι ψωμί.
Είναι σημαντικό να μην επιτρέψουμε να πραγματοποιηθούν τα βρώμικα σχέδιά τους.
Όσοι μπορούν να βρίσκονται την Τετάρτη 27 Ιουλίου στις 4 μ.μ. στο Ειρηνοδικείο Άρτας για να αποτρέψουν τον πλειστηριασμό.
Μια έκθεση φωτογραφίας αφιερωμένη στο έργο του αρχιτέκτονα Αντώνη Χατζηγιακουμή, στον Ποταμό, στα Κύθηρα, είναι μια όμορφη ιδέα για όσους επισκέπτονται το νησί.
Αντ. Χατζηγιακουμής: ο αρχιτέκτονας των Κυθήρων
Οι κάτοικοι των Κυθήρων δεν τον ξεχνούν τον αρχιτέκτονα Αντώνη Χατζηγιακουμή (πέθανε το 2015) που επί χρόνια πολλά άφησε το αποτύπωμά του στο νησί συμβάλλοντας στο να διατηρήσει ένα αξιοθαύμαστο παραδοσιακό χρώμα, μακριά από κακογουστιά και μοντέρνες καταστροφές.
Δεν ήταν εύκολη δουλειά, είχε να δώσει μάχες με ιδιοκτήτες, μαστόρους και εργολάβους. Τις κέρδισε.
Φαίνεται σε μια έκθεση φωτογραφίας στο Πνευματικό Κέντρο του Ποταμού (μέχρι 28 Ιουλίου), που συγκεντρώνει το αρχιτεκτονικό του έργο στα Κύθηρα.
Ο Παπάς της Γαύδου που φυλάει Θερμοπύλες για 48 χρόνια!
Η Γαύδος είναι το νοτιότερο σημείο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μια μικρή τελεία στον χάρτη στα νότια της Κρήτης. Εκεί 55 ψυχές φυλάνε εδώ και χρόνια Θερμοπύλες, μακριά από τα πολύβουα αστικά κέντρα και την πιεστική καθημερινότητα. Άνθρωποι απλοί, που ζούνε ήσυχα τη ζωή τους σε έναν ευλογημένο τόπο.
Όσον αφορά την ιστορία του τόπου αυτού, αξίζει να σημειώσουμε πως η Γαύδος ήταν κατοικημένη από τη Νεολιθική Εποχή. Το νησί έχει ταυτιστεί με την Ωγυγία, όπου η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα[1]. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν τεκμηριώσει ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε παρουσία στο νησί. Οι Ρωμαίοι έκαναν κατάχρηση της χλωρίδας του, προκαλώντας έτσι μια διαδικασία αποσάθρωσης, η οποία συνεχίζεται έως σήμερα.
Ο Απόστολος Παύλος πέρασε από την υπήνεμη πλευρά του νησιού κατά τη διάρκεια του τελικού ταξιδιού του προς τη Ρώμη. Αφού εγκατέλειψε την Κρήτη, μια καταιγίδα έβγαλε το πλοίο του εκτός πορείας, με αποτέλεσμα να περάσει δίπλα από τη Γαύδο. Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στις Πράξεις των Αποστόλων. Αργότερα, τον καιρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το νησί είχε περίπου 8.000 κατοίκους (900-1000 μ.Χ.), με τρεις Επισκόπους και έναν Αρχιεπίσκοπο. Κατά την οθωμανική ηγεμονία, που διήρκεσε από το 1665 έως το 1895, η Γαύδος ήταν γνωστή ως Γότζο. Εκείνη την περίοδο ο πληθυσμός μειώθηκε σταδιακά και έφτασε τους 500 κατοίκους το 1882. Αναφορά στους Σαρακηνούς έχει διασωθεί στο νησί: μια παραλία ονομάζεται Σαρακήνικο.
Τη δεκαετία του ’30 η Γαύδος υπήρξε τόπος εξορίας για τους κομμουνιστές. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι συμμαχικές δυνάμεις μετέφεραν στρατεύματα στη Γαύδο μετά τη νίκη των Γερμανών στη Μάχη της Κρήτης.
Η αστικοποίηση που στην υπόλοιπη Ελλάδα παρατηρήθηκε τη δεκαετία του ’60 είχε ήδη αρχίσει στη Γαύδο από τη δεκαετία του ’50. Την περίοδο αυτή οι νησιώτες αντάλλαξαν τη γη τους στη Γαύδο με πρώην τουρκική γη στην Κρήτη. Κατά την εποίκησή τους στη Μεγαλόνησο ίδρυσαν μια νέα κοινότητα, τα Γαυδιώτικα.
Η «Ορθόδοξη Αλήθεια», επιχειρώντας να αποτυπώσει ανάγλυφα τη σημερινή ζωή στο ακριτικό νησί, επικοινώνησε με τον επί 48 χρόνια ιερέα της Γαύδου π. Εμμανουήλ Μπικογιαννάκη, γέννημα θρέμμα του νησιού, ο οποίος μίλησε για το σήμερα και το χθες του τόπου του, τα προβλήματα αλλά και τους γεμάτους αγάπη για τη γη τους κατοίκους. Αυτοί οι άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, παραμένουν φύλακες του ακριτικού νησιού. Ο π. Εμμανουήλ, παρά τα 75 χρόνια του, επισκέπτεται τακτικά όλους τους μικρούς οικισμούς της Γαύδου, με σκοπό να προσφέρει ό,τι μπορεί στους ολιγάριθμους κατοίκους.
Ο ίδιος είναι και ο ιδρυτής του λαογραφικού μουσείου του νησιού, καθώς ο χώρος αυτός δημιουργήθηκε με δική του πρωτοβουλία. Ο π. Εμμανουήλ αρχικά μας μίλησε για τη δική του ιστορία και την καταγωγή του από το νησί. «Χειροτονήθηκα το 1968 και ήρθα αμέσως σε ενορία της Γαύδου, στην Αγία Μαρίνα. Η Γαύδος είναι ένα μικρό νησί νότια της Κρήτης και νομίζω ότι είναι και το μοναδικό νησάκι της Κρήτης που είναι κατοικήσιμο. Ζούμε εδώ 55 άνθρωποι, που είμαστε και οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού» αναφέρει και προσθέτει: «Υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι μένουν για ένα μικρό διάστημα στο νησί και ξαναφεύγουν. Εγώ είμαι επί 48 συνεχή χρόνια σε ενορία της Γαύδου, αλλά δεν έχω κατά νου να εγκαταλείψω την ενορία και τους νησιώτες που εδώ και τόσα χρόνια με στηρίζουν και τους στηρίζω. Άλλωστε, είμαι γέννημα θρέμμα του νησιού. Ο προπάππος, οι παππούδες, όλοι εδώ γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, παντρευτήκαμε. Μπορεί ο τόπος μας να είναι φτωχός, αλλά για εμάς είναι ο καλύτερος. Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρχει στον πλανήτη περιοχή που να μην έχει τα καλά της και τα προβλήματά της, όπως, δυστυχώς, τα έχουμε κι εμείς».
ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ
Όπως σημειώνει ο π. Εμμανουήλ, «εμείς ακόμα ζούμε σε μια κατάσταση που δεν θα τη χαρακτήριζα πρωτόγονη αλλά ούτε και μέσα στον πολιτισμό. Είμαστε σε μια μέση κατάσταση. Λόγω της θέσης του νησιού υπάρχουν πολλά προβλήματα, που άλλα αντιμετωπίζονται και άλλα όχι. Το σημαντικότερο είναι η συγκοινωνία με την Κρήτη. Παρά τις προσπάθειες που κάνει μια εταιρία, δεν παύει να υπάρχει γύρω μας θάλασσα, η οποία πολλές φορές δεν αντιμετωπίζεται. Θέλουμε όμως να ευχαριστήσουμε αυτούς τους ανθρώπους για τα δρομολόγια που κάνουν, ώστε να μη νιώθουμε τελείως αποκομμένοι. Εδώ, πάντως, ακόμη υπάρχουν αγροτικός γιατρός, δασκάλα, νηπιαγωγός. Τα παιδιά του νησιού μας είναι τρία στο δημοτικό και τρία στο νηπιαγωγείο. Ο αγροτικός γιατρός μένει εδώ μέχρι να τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος. Όσο γι’ αυτά τα παιδάκια, δεν υπάρχει μέλλον στη Γαύδο, αφού δεν υπάρχει γυμνάσιο. Υπήρχε στο παρελθόν, όταν ήταν περισσότερα τα παιδιά, αλλά σταδιακά ερημώσαμε κι εμείς».
Ο π. Εμμανουήλ μίλησε και για την πίστη των ανθρώπων στο νησί, ενώ περιέγραψε τη δική του τιτάνια προσπάθεια -μολονότι βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία- να γυρίζει συνεχώς όλο το νησί, για να μη μείνει κανένας κάτοικος χωρίς τη θεία κοινωνία και τη λειτουργία.
«Είμαι 48 χρόνια στην Ενορία της Αγίας Τριάδος. Σε αυτήν υπάγονται 19 ξωκλήσια σε όλο το νησί. Σε κάθε οικισμό υπάρχει και μια κεντρική εκκλησία. Θέλω να πω για την ιστορία ότι επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, περίπου από το 920 έως το 1000 μ.Χ., η Γαύδος -τότε με την ονομασία Κλαύδι- αριθμούσε 8.000 ανθρώπους. Μάλιστα, υπήρχε και έδρα Επισκόπου, ενώ το νησί ήταν χωρισμένο σε πέντε ενορίες. Αυτά τα 48 χρόνια που διακονώ την Εκκλησία βρήκα από τους προκατόχους μου ορισμένα έθιμα, τα οποία και διατηρώ. Στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος γίνονται όλες οι μεγάλες δεσποτικές και θεομητορικές εορτές. Ανάλογα με τη γιορτή, πηγαίνω και στο αντίστοιχο εκκλησάκι που γιορτάζει ή κάθε Κυριακή επισκέπτομαι εναλλάξ όλα τα χωριά, γιατί πρέπει όλοι να εξυπηρετούνται. Επειδή αντέχω, ακόμα περπατάω, παρά τα 75 χρόνια μου, πάω στα χωριά. Εκεί υπάρχουν ηλικιωμένοι 85-90 χρονών που δεν μπορούν, λόγω της απόστασης, να έρθουν από το ένα χωριό στο άλλο. Εγώ, λοιπόν, που μπορώ είμαι υποχρεωμένος να πάω στο χωριό, για να λειτουργηθεί ο άνθρωπος, να κοινωνήσει, να βρεθεί στη θεία λειτουργία».
Όπως επισημαίνει, «πριν από λίγο καιρό, του Αγίου Αντωνίου, κάναμε μια ομάδα μικροί και μεγάλοι και σκαρφαλώσαμε στα βράχια, όπου κάναμε λειτουργία. Η εκκλησία αυτή είναι χτισμένη σε μια σπηλιά και το μέρος εκεί είναι θαυμάσιο. Οσοι ξένοι έρχονται περνάνε πάντα από εκεί».
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
«Ο τουρισμός στο νησί μας πάει πάρα πολύ καλά, καθώς το καλοκαίρι οι επισκέπτες υπολογίζονται στους 15.000-20.000. Έχουμε παραδοσιακά καφενεία, ταβέρνες, εστιατόρια και υπάρχουν περίπου 250 κλίνες, για να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες. Επίσης, υπάρχει καλή εσωτερική συγκοινωνία για τη μεταφορά των τουριστών. Εχει πολλές ομορφιές το νησάκι μας. Οι ξένοι μας έχουν επισκεφθεί και στο παρελθόν και έρχονται να δούνε και τους Γαυδιώτες, αλλά και για να ενισχύσουν και το ηθικό των ανθρώπων. Έτσι, δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε 50 άνθρωποι και πως μας έχουν ξεχάσει όλοι. Όσοι έρχονται στη Γαύδο μάς έχουν αγκαλιάσει και τους έχουμε βάλει κι εμείς στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. Ξέρουμε ότι πολλοί έρχονται για εμάς, γιατί μέσα στον χρόνο έχουν αναπτυχθεί και φιλίες με τους ξένους που μας επισκέπτονται πολλές φορές».
Ολοκληρώνοντας, ο π. Εμμανουήλ έστειλε το δικό του μήνυμα προς όλους: «Εμείς οι ντόπιοι Γαυδιώτες είμαστε ευχαριστημένοι από τον τόπο μας, γι’ αυτό και παραμένουμε εδώ, παρά τα προβλήματα. Είμαστε οι νότιοι φρουροί της Ελλάδας και της Ευρώπης. Αν έπρεπε να στείλω ένα μήνυμα από τη Γαύδο και στους κυβερνώντες και στους μη κυβερνώντες, είναι να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία για τον τόπο μας. Να δημιουργηθεί, ίσως, ένα στρατιωτικό φυλάκιο, μια σημαία, μια ελληνική σημαία! Ποιος μου λέει ότι αύριο κάποιος, οποιασδήποτε εθνικότητας, δεν θα πάει να στήσει μια ξένη σημαία οπουδήποτε; Ας δείξουν περισσότερο ενδιαφέρον, γιατί εδώ μπορεί να σταματά η Ελλάδα, αλλά ακόμα είναι Ελλάδα».
«Φτιάξαμε το λαογραφικό μουσείο και σώσαμε την ιστορία των προγόνων μας»
Ο π. Εμμανουήλ αναφέρθηκε συγκινημένος στη δημιουργία του λαογραφικού μουσείου του νησιού, που ήταν δική του ιδέα. Τα χρόνια που οι άνθρωποι αναχωρούσαν, ακολουθώντας το κύμα της μετανάστευσης, ο π. Εμμανουήλ διέβλεψε τον κίνδυνο ότι ξένοι επισκέπτες θα μπορούσαν να πάρουν αντικείμενα πολύτιμα από τον λαϊκό πολιτισμό του τόπου. Ετσι, με μια ομάδα ανθρώπων, υλοποίησε την ιδέα δημιουργίας ενός μουσείου.
«Η περίοδος 1960-1980 υπήρξε καταστροφική για τη Γαύδο. Ερήμωνε το νησί, οι άνθρωποι φεύγανε, δεν υπήρχαν δουλειές. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε νερό ούτε συγκοινωνία, δεν υπήρχε τηλέφωνο, δεν υπήρχε τίποτα στο νησί. Ο κόσμος άρχισε να εγκαταλείπει τα σπίτια του. Βλέπαμε με τους συγχωριανούς μου τα σπίτια εγκαταλελειμμένα και τους ξένους που έρχονταν να αρπάζουν ό,τι βρίσκανε μέσα σε αυτά, όπως οικιακά σκεύη και άλλα αντικείμενα» σημειώνει και προσθέτει: «Σκεφτήκαμε τότε μήπως θα ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα μουσείο και να συγκεντρώσουμε όλα αυτά τα πράγματα τα οποία ήταν εγκαταλελειμμένα, να τα εκθέσουμε σε έναν χώρο κατάλληλο, για να μπορούν και οι επισκέπτες να τα βλέπουν. Όλα αυτά ήταν κομμάτια της ιστορίας των ανθρώπων που έμεναν εδώ. Έτσι τα γλιτώσαμε από την αρπαγή. Παράλληλα, θα μπορούσε κάποιος να δει πώς δούλευαν και πώς ζούσανε οι πρόγονοί μας: με τα αλέτρια τους, τους λύχνους τους, το δαδί κ.ά. Αρχίσαμε να τα μαζεύουμε από τα ερειπωμένα σπίτια και όσοι έμεναν ακόμα εδώ μας πρόσφεραν ό,τι δεν χρειάζονταν».
Το 1996 έγιναν τα εγκαίνια του Λαογραφικού Μουσείου Γαύδου, όπου υπάρχουν πολλά εκθέματα: γεωργικά εργαλεία, οικοκυρικά σκεύη και αντικείμενα για την ύφανση. «Περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με την καθημερινότητα των προγόνων μας. Είπα, γιατί να πάρουν οι ξένοι αυτό το κομμάτι της καθημερινότητας και της ιστορίας του τόπου μας;» αναφέρει ο π. Εμμανουήλ.
[1] Χάνοντας πια όλους τους συντρόφους του, ο Οδυσσέας έμεινε για επτά χρόνια στο νησί της θεάς Καλυψώς, στην Ωγυγία. Αν και ένιωθε δυστυχισμένος και ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του, η Καλυψώ δεν τον άφηνε γιατί ήταν ερωτευμένη μαζί του. Ωστόσο, με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς, η Καλυψώ πείστηκε από τον Ερμή να αφήσει τον Οδυσσέα ελεύθερο να επιστρέψει στη γυναίκα του, την οποία διεκδικούσαν διάφοροι μνηστήρες, από τότε που εκείνος έφυγε για τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Οδυσσέας έφτιαξε μια σχεδία σε μικρό χρονικό διάστημα και αναχώρησε από το νησί. Αντιμετώπισε τον Ποσειδώνα, ο οποίος τον καταράστηκε να μην γυρίσει ποτέ στην πατρίδα του. Ωστόσο, ο Οδυσσέας εξαντλημένος έφτασε στο νησί των Φαιάκων. Αφού τους διηγήθηκε την ιστορία του, εκείνοι του χάρισαν ένα καράβι, με το οποίο κατόρθωσε να γυρίσει επιτέλους στην Ιθάκη. (από το) http://el.ancientgreekmythology.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82
Αρχές της δεκαετίας του'80 βρέθηκα φαντάρος στη Βυρώνεια στο 602 Τάγμα
Ανεπιθύμητων - για ένα χρόνο περίπου... και λόγω πολιτικών φρονημάτων (ως
επικίνδυνος κομμουνιστής και αντεθνικό στοιχείο) δεν μπορούσα να πάρω μετάθεση
ή απόσπαση σε χωριό ή πόλη που θα είχε πάνω από 1000 κατοίκους ... έτσι για
ένα διάστημα με έστειλαν διακοπές σε ένα φυλάκιο σ' ένα χωριό το Κεντρικό στο
Κιλκίς.. όλα αυτά επί εποχής Καραμανλή και Ν.Δ.... έτσι απρόσμενα μου ήρθαν
εικόνες από την Βυρώνεια σήμερα το πρωί βλέποντας φωτογραφίες του χωριού που
είχαμε απολαύσει ωραία ηλιοβασιλέματα και γευστικές ομελέτες!!!
